2006/May/23

เพลงนี้เป็นเพลงที่แจจุงใช้ออดิชัน

เพลงนี้เป็นเพลงที่เซีย จุนซู ร้องในแดนเจอรัส เลิฟ

เพลงนี้จุนจิน วงชินวา (ไม่ใช่ชินมัย) ร้อง

ต้นฉบับเป็นของ H.O.T.

เพลงนี้ผมกำลังบ้าอยู่ครับ ฮ่าๆ


그 아픔까지 사랑한거야
The Pain of Love
Lyrics by
이지영 / Composed by 신재홍 /
Arranged by 류형섭 / New Rap lyrics by 강봉구

<Narration>
휴~~벌써 이게 몇 번째일까? 난 오늘도.. 이렇게 너의 집까지 오고 말았구나

너를 처음 만난 날 소리 없이 밤새 눈은 내리고
끝도 없이 찾아드는 기다림 사랑의 시작 이었어
길모퉁이에 서서 눈을 맞으며 너를 기다리다가
돌아서는 아쉬움에 그리움만 쌓여도 난 슬프지 않아

눈 내리고 외롭던 밤이 지나면 멀리서 들려오는 새벽 종소리

혼자만의 사랑은 슬퍼지는거라 말하지 말아요
그대 향한 그리움은 나만의 것인데
외로움에 가슴 아파도 그 아픔까지 사랑한거야

<Rap>
(그래 언제나...) 내 눈앞에 그려진 너의 모습
잠든 나의 그리움을 깨워준 모습 세상에 첨 만난 행복에
난 너를 찾아 여기까지 오고 만거야
기다림의 시작이 아픔일지라도 기다림의 끝이 아쉬움일지라도

난 슬프지 않아 눈 내리고 외롭던 밤이 지나면
멀리서 들려오는 새벽 종소리

혼자만의 사랑은 슬퍼지는거라 말하지 말아요
그대 향한 그리움은 나만의 것인데
외로움에 가슴 아파도 그 아픔까지 사랑한거야

<Narration>
Hyoo~~ bolsso ige myot bonche ilka?
Nan onuldo.. irohge noui jibkaji ogo maraguna

Norul choum mannan nal sori obshi bamse nunun nerigo
kuthdo obshi chajadunun gidarim sarange shijag iosso
gilmothungie soso nunul majumyo norul gidaridaga oh~
dorasonun ashwiume guriumman sahyodo nan sulphuji anha

Nun nerigo werobdon bami jinamyon
molliso dullyo onun sebyog jongsori

Honjamane sarangun sulphojinungora marhaji marayo
gude hyanghan guriumun namane goshinde
weroume gasum aphado gu aphumkaji saranghangoya

<Rap>
(Gure onjena...) ne nunaphe guryojin noui mosub
jamdun naui guriumul kewojun mosub
sesange chom mannan hengboge
nan norul chaja yogikaji ogo mangoya
gidarime shijagi aphumiljirado
gidarime kuthi ashwiumiljirado

Nan sulphuji anha
nun nerigo werobdon bami jinamyon
molliso dullyo onun sebyog jongsori

Honjamane sarangun sulphojinungora marhaji marayo
gude hyanghan guriumun namane goshinde
weroume gasum aphado gu aphumkaji saranghangoya
gu aphumkaji saranghangoya


Directed by 강봉구, 류형섭 / Vocal : 전진 / Guitar : 이성렬 / Keyboard : 임승범
Background Vocal : 강성호 / Recording Studio : Rui Studio / Sam Studio / Coolsound Studio
Recording Engineer : 송경조, 김민이, 나인균 Mixing Studio : BL Studio / Mixing Engineer : 박혁 (assist. 장우영)


Part 4

"คุณยุนโฮ คุณยุนโฮครับ" เสียงเรียกปลุกเค้าตื่นจากภวังค์
"ดองแฮ มีอะไรเหรอ?" ยุนโฮถามคนตรงหน้า
"คือนี่เป็นรายชื่อนะครับ แล้วก็อยากให้คุณเซ็นตรงนี้" ดองแฮชี้บนกระดาษ ยุนโฮพยักหน้าก่อนก้มหน้าลงอ่านรายชื่อทั้งหมด
"ตรงนี้ใช่มั้ย?" ยุนโฮถาม
"ครับ" ดองแฮตอบ ก่อนจะถือเอกสารแล้วออกจากห้องไป...
"แค่ฝันสินะ..." ยุนโฮพึมพำก่อนมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง...เมื่อคืนเค้าฝันว่าแจจุงอยู่ที่ห้อง ถอดรองเท้าให้เค้า...เช็ดตัวให้เค้า..เหมือนเมื่อก่อน...เป็นฝันที่เหมือนจริงเสียจนไม่น่าเชื่อ...เค้าคงจะคิดถึงแจจุงมากไปล่ะมั้ง.เพราะตื่นเช้ามาก็ไม่มีใครอยู่ข้างๆแล้ว....
"ไง ได้ข่าวว่าเหม่อตลอดวันเหรอ?" เสียงทักจากข้างหลัง...ฝ่ายต่างประเทศ คีบอม
"อ้าว หวัดดี" ยุนโฮทักเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"เอาแต่เหม่อเวลางานแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนไล่ออกหรอก" คีบอมบอกก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามร่างสูงอย่างถือวิสาสะ
"นายเถอะ..ว่างมากรึไงเที่ยวมาเล่นห้องคนอื่นแบบนี้" ยุนโฮถามสีหน้ากวนก่อนส่งน้ำชาให้เพื่อน คีบอมรับไว้
"ฉันจัดการงานเสร็จแล้วเว้ยย เดี๋ยวก็จะกลับบ้านแล้ว แค่แวะมาทักทาย" คีบอมบอกก่อนจิบน้ำชา...จริงๆแล้วมีเรื่องที่อยากพูด...อยากถาม..
แต่พูดไม่ได้
"แวะมาก่อกวนน่ะสิ" ยุนโฮแกล้งพึมพำให้อีกฝ่ายได้ยิน ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเอกสารบนโต๊ะมาอ่านทวนอีกครั้ง
"เอาเถอะ..ไปดื่มกันหน่อยมั้ย?" คีบอมถาม
"ไม่ล่ะ เมื่อวานพึ่งไปมา" ยุนโฮบอก..แทบลุกมาทำงานไม่ไหว...
"งั้นฉันไปล่ะ" คีบอมบอกก่อนลุกขึ้น ก่อนจะนึกอะไรได้เลยหันไปหาร่างสูง
"นี่ ยุนโฮ แจจุงน่ะมีพี่น้องรึเปล่า?" คีบอมถาม ยุนโฮเหมือนนิ่งไป
"มี พี่สาวน่ะ" ยุนโฮตอบ...สายตาจับจ้องอยู่บนงานของตัวเอง แต่สมองเหมือนจะไม่อ่านอะไรเลย
"อ่อ เหรอ..." คีบอมพึมพำแล้วบอกลาเพื่อน ก่อนเดินออกจากห้องไป

"คุณจุนซูมาขอพบค่ะ" เสียงของเลขาสาวดังผ่านโทรศัพท์มา
"ให้เข้ามาพบได้" ยูชุนในชุดสูทดูมีราคา นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวหรู สายตาคมนั้นมองไปที่ประตู ไม่นานนักประตูก็เปิดออก
"ยูชุน ฉันมารบกวนเวลางานรึเปล่า?" จุนซูถาม
"เปล่า กำลังว่างเลยล่ะ" ยูชุนบอกยิ้มๆ ก่อนจะเก็บเอกสารบนโต๊ะเข้าแฟ้มไป แล้วเดินไปหาคนตัวเล็ก
"ไหนมาหอมหน่อยสิ...คิดถึงจังเลย" ยูชุนกอดจุนซูไว้ ก่อนที่จมูกซนๆจะไซ้ไปตามแก้มใส
"พอน่า จั๊กจี้" จุนซูหัวเราะเบาๆ ยูชุนยิ้มเล็กน้อย
"วันนี้ไปกินข้าวกันมั้ย?" ยูชุนถามคนในอ้อมกอด
"จริงเหรอ??" จุนซูทำสีหน้าดีใจซะจน ยูชุนหัวเราะออกมา
"จริงสิ อยากกินร้านไหนล่ะ?" ยูชุนถามพลางเดินไปหยิบมือถือ กับกุญแจรถบนโต๊ะ
"ร้าน Y ยูชุนรู้จักมั้ย ร้านที่อยู่ใกล้ๆสถานี ที่ขายอาหารญี่ปุ่น" จุนซูบอกเสียงใส ไม่ได้ไปกินข้าวข้างนอกกับยูชุนตั้งนานแล้ว
"ร้าน Y เหรอ?" ยูชุนพึมพำ...ก่อนมองคนร่างเล็ก จุนซูทำสีหน้างงๆ
"ไม่อยากกินอาหารญี่ปุ่นเหรอ?" จุนซูถาม ยูชุนส่ายหน้า...คงแค่บังเอิญ
"เปล่าหรอก ไปสิ ไปกินก็ได้ แต่เอาเป็นที่โรงแรม Zดีกว่ามั้ย? ที่นั่นอร่อยมาก" ยูชุนถาม..ไม่อยากไปร้านนั้น...ด้วยเหตผลบางอย่าง
"แต่ว่าที่ร้าน Y มีเมนูพิเศษนี่นา" จุนซูบ่น..เริ่มเอาแต่ใจแล้วสิ
"ก็ได้" ยูชุนพยักหน้าก่อนฝืนยิ้มให้คนตรงหน้า...จะตามใจแล้วกัน เพื่อขอโทษเรื่องเมื่อวาน...
"ไปกันเถอะๆ" จุนซูยิ้มดีใจเหมือนเด็กๆ ก่อนรีบลากแขนยูชุนให้ออกไป

"รับอะไรดีครับ?" เสียงบริกรถามชายหนุ่มทั้งสองที่นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวในสุด
"เอายากิโซบะ แล้วก็ข้าวห่อสาหร่าย" จุนซูบอกหลังจากนั่งดูเมนู แล้วทำสีหน้าเหมือนถามคนรักที่นั่งอยู่ตรงข้าม
"ซาซิมิชุดกลางครับ" ยูชุนบอก บริกรทวนรายการก่อนจะเดินออกไป
"สั่งมาเยอะแบบนั้นจะกินหมดเหรอ?" ยูชุนถามจุนซู
"หมดสิๆ ฉันน่ะหิวขนาดกินช้างได้เลยนะ" จุนซูบอกขำๆ
"ขี้โม้" ยูชุนบีบจมูกคนตรงหน้าอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะมองไปที่ตู้ปลา..
"ดูสิ ปลาน่ารักจังนะ" จุนซูพูดขึ้น
"อืม...อ้วนๆกลมๆน่ารัก" ยูชุนบอก จุนซูหันมามองทันที
แล้วทำไมยูชุนไม่เลี้ยงล่ะ?" จุนซูถาม
"...ฉันไม่ชอบเลี้ยงสัตว์น่ะ เพราะว่าไม่มีเวลา...." ยูชุนไม่ตอบอะไรมากนักแต่มองออกไปข้างนอกแทน...ไม่อยากทำให้คนตรงหน้าเจ็บปวดอีกครั้ง เลี่ยงที่จะไม่ตอบดีกว่า...ปลาทองพวกนี้ เค้าเป็นคนซื้อมาให้ร้านนี้เอง...เพราะแจจุงบอกว่าตู้ปลาเปล่าๆ ทำให้รู้สึกเหงาๆ...

เมื่อหลายปีก่อน เค้ากับแจจุงมากินข้าวที่นี่ด้วยกันบ่อยๆ อาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง เพราะแจจุงชอบอาหารญี่ปุ่น วันนั้นอากาศหนาวจัด

"นี่ ยูชุน ว่ามั้ย ตู้ปลานี้น่าจะมีปลานะ" แจจุงบอกเมื่อมองไปที่ตู้ปลาเปล่าๆ
"ปลาเหรอ? ปลาอะไรล่ะ?" ยูชุนมองไปที่ตู้ปลาบ้าง...อยู่ๆจะซื้อปลามาใส่ในตู้ของคนอื่นได้ยังไงเล่า...
"ปลาทองไง" แจจุงบอก
"งั้นเหรอ?" ยูชุนพยักหน้า...แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก..
"นี่นะ ถ้ามากินที่นี่ใช่มั้ยล่ะ ปลาทองก็จะโตขึ้นเรื่อยๆ มันก็จะอ้วนๆกลมๆน่ารักดี...คงจะมีความสุขน่าดูที่ได้ดูมันโตขึ้นเรื่อยๆ" แจจุงพูดไปยิ้มไป
"อ่า..อืม" ยูชุนมองแจจุงก่อนคิดอะไรบางอย่าง...

สองวันต่อมา...เค้ากับแจจุงก็มากินข้าวเย็นที่นี่อีก
"เอ๋...." แจจุงมองตู้ปลาอย่างสงสัย
"ทำไมถึงมีผ้ามากั้นไว้ล่ะ" แจจุงถามบริกรที่กำลังจดรายการอาหาร
"อ่อ ตอนนี้ยังเปิดไม่ได้น่ะครับ" บริกรตอบเลี่ยงๆ ก่อนรีบจดรายการอาหารแล้วเดินไป
"แจจุง ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ" ยูชุนบอกก่อนลุกขึ้น
"อืม" แจจุงพยักหน้าน้อยๆ ก่อนมองไปที่ข้างนอก...จู่ๆก็มีคนเอามือมาปิดตาเค้าไว้..
"ใครน่ะ" แจจุงถามยิ้มๆ...แจจุงลองจับมือที่ปิดตาเค้าอยู่...แหวน..ยูชุนแน่ๆ
"เดินมาทางนี้" เสียงนั้นบอก แจจุงลุกขึ้นเดินตาม...
"ยูชุนใช่มั้ย?" แจจุงถามไปตลอดทาง แต่อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร
"เซอร์ไพรส์!!" ยูชุนเปิดตาแจจุงออกมา ภาพที่แจจุงเห็นคือปลาทองตัวเล็กๆหลายตัวอยู่ในตู้...
"ชอบมั้ย?" ยูชุนถามยิ้มๆ
"น่ารักมากเลยล่ะ" แจจุงบอกคนรักก่อนยิ้มกว้าง แล้วเดินไปดูที่ใกล้ๆตู้...ปลาทองตัวเล็กๆว่ายอยู่ในตู้
"นี่...ทำไมมันไม่อ้วนเลยล่ะ?" แจจุงหันไปยูชุนที่ยืนอยู่ข้างๆ
"ก็เราก็เลี้ยงมันไปเรื่อยๆไงล่ะ...ค่อยๆดูมันโต จนมันอ้วนๆกลมๆน่ารักๆไงล่ะ?" ยูชุนแกล้งเลียนเสียงที่แจจุงทำเมื่อสองวันก่อน แจจุงตีไปที่แขนของยูชุนก่อนมองไปในตู้...
"โตไวๆน้า" แจจุงบอกปลาในตู้ พนักงานในร้านได้แต่มองสองคนยิ้มๆ...เมื่อวานนี้ยูชุนมาขอร้องเรื่องตู้ปลา แถมยังไปซื้อปลามาให้ด้วย..ก็ไม่ได้เสียหายอะไร ก็เลยให้เลี้ยงไว้...ที่แท้ก็ทำให้คนรักนี่เอง
"ขอบใจนะ" แจจุงบอกยูชุน ยูชุนยิ้มตอบ...ขอแค่นายมีความสุขแจจุง...ฉันจะทำทุกอย่าง....เพื่อนาย...

"ยูชุน ไม่อร่อยเหรอ?" เสียงเล็กๆของจุนซูทำให้เค้าตื่นจากอดีตที่เคยหอมหวาน...ตอนนี้มันขม...เหลือเกิน
"อร่อยสิ" ยูชุนพยักหน้า ก่อนคีบปลาหมึกมากินอีกคำ
"อ่ะ ชิมนี่สิ" จุนซูคีบเส้นบะหมี่ใส่ในจานของยูชุน ยูชุนมองคนตรงหน้า...จุนซู...เด็กหนุ่มตัวเล็กๆที่น่าสงสาร
..ยูชุนคีบปลาที่อยู่ในจานของตัวเองก่อนยื่นจุนซู
อ่ะ ชิมนี่บ้างสิ ยูชุนส่งให้ คนตัวเล็กยื่นจานมาให้ ยูชุนส่ายหน้า ก่อนทำสีหน้าบอกว่า ฉันจะป้อนนาย
ตอนนี้เหรอ? จุนซูถามเขินๆ...มีคนเต็มร้านเลย
ตอนนี้ ยูชุนตอบเสียงเด็ดขาด แต่ก็มีรอยยิ้มบางๆ จุนซูอ้าปากก่อนกินปลาที่ยูชุนส่งมาให้ แล้วก้มหน้าก้มตาไม่มองยูชุน
จุนซู...ขอโทษนะ เรื่องเมื่อวาน ยูชุนพูดขึ้น...เค้าควรจะขอโทษจุนซูที่โมโหใส่เมื่อวานนี้
ไม่เป็นไร รอยยิ้มจางไปจากใบหน้าคนตัวเล็ก ก่อนที่จุนซูจะฝืนยิ้มอีกครั้ง...

...ถ้านายไม่ขอโทษ...ฉันอาจจะไม่เจ็บเท่านี้ก็ได้...ยูชุน...

กลับแล้วเหรอครับ? ดองแฮที่นั่งคีย์งานในคอมพิวเตอร์ถามยุนโฮที่ถือกระเป๋าอยู่
อืมๆ อย่าอยู่ดึกล่ะ เดี๋ยวชางมินน้อยใจแย่ ยุนโฮแซวดองแฮก่อนโบกมือให้อีกฝ่าย แล้วเดินเลี้ยวหายไป...
เฮ้อ.... ยุนโฮถอนใจออกมาก่อนหลับตาลง...เหนื่อยเหลือเกินวันนี้...ทำงานทั้งวัน...ยุนโฮก้มมองลงนาฬิกา..
พึ่ง 3โมงเอง...นี่เป็นครั้งแรกที่เค้าออกเร็วขนาดนี้
ติ๊ง...เสียงประตูลิฟท์เปิดออก ยุนโฮก้าวออกจากลิฟท์มา ร่างสูงเดินออกจากประตูบริษัท...ก่อนมองไปที่ฝั่งตรงข้าม...ตรงนั้น ที่ที่เค้านัดแจจุงไว้ ทุกๆวัน 4โมงเย็น....แต่เค้าก็ไม่เคยมาตรงเวลาเลยสักครั้ง....วันนั้นก็เหมือนกัน...ถ้าเค้าไม่ปล่อยให้แจจุงรอ...ถ้าเค้าไม่ไปช้า...ถ้า....
บ้าเอ้ยย ยุนโฮสบถเบาๆกับตัวเอง ก่อนเดินไปตามทาง...ไม่ว่าจะทำยังไง แจจุงก็ไม่มีวันกลับมาอีกแล้วล่ะ...

กลับมาแล้ว.. ยุนโฮพูดเมื่อเข้ามาถึงในห้องแล้ว...ยุนโฮแค่นยิ้มออกมา...บ้าชะมัด เราอยู่คนเดียวแล้วนี่นา...แจจุงไม่อยู่อีกแล้วนี่.ยุนโฮนั่งลงแกะเชือกรองเท้า
กลับมาแล้วเหรอ? เสียงของใครบางคนดังอยู่ข้างหน้า ยุนโฮเงยหน้าขึ้นมอง
แจจุง..... ยุนโฮได้แต่พึมพำชื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า....เหมือนหมดแรงไปเฉยๆ ยุนโฮนั่งลงไปที่พื้นอย่างตกใจ...
ทำไมทำหน้ายังกะเห็นผีแบบนั้นเล่า? แจจุงถามยุนโฮ
นาย...นาย...แจจุงใช่มั้ย? ยุนโฮได้แต่พึมพำคำพูด...ไม่รู้ควรจะพูดอะไร ไม่รู้ควรจะทำยังไงดี....ไม่รู้อะไรเลย
อืมสิ.. แจจุงพยักหน้า ก่อนมองยุนโฮงงๆ แล้วเดินหายไปในครัว
วันนี้เลิกงานเร็วเหรอ? ทำไมกลับเร็วจัง เสียงที่คุ้นเคยถามมาจากในครัว ยุนโฮพยายามลุกขึ้นก่อนเดินไปที่ครัว...แจจุงอยู่ตรงหน้าเค้า...แจจุงที่เค้ารู้จัก...แจจุงที่เป็นคนรักของเค้า....แจจุงที่ตายไปเมื่อเดือนก่อน....แจจุงคนนั้นอยู่ตรงหน้าเค้าแล้ว.........
ถอดรองเท้าให้เรียบร้อยก่อนสิ แจจุงที่หันมาพอดีบ่นร่างสูง ก่อนส่งแก้วน้ำให้ยุนโฮ
แจจุง... ราวกับไม่รู้ตัว ร่างสูงค่อยๆก้าวไปใกล้ๆแจจุง ก่อนรั้งร่างนั้นมากอดไว้....นี่ไม่ใช่ฝันใช่มั้ย...ฉันกอดนายได้....นี่มันไม่ใช่ฝันใช่มั้ย?....
เพล้ง...เสียงแก้วแตก
ยุนโฮ...แก้วแตกแล้ว..นี่ปล่อยสิ แจจุงพยายามดันตัวออกจากอ้อมกอดของยุนโฮ คนที่กำลังกอดเค้าตัวสั่นสะท้าน...
ยุนโฮ... แจจุงเรียกชื่อร่างสูงเบาๆ...รู้สึกว่าถูกกอดแน่นจนหายใจไม่ออก....
แจจุง...นี่ฉันไม่ได้ฝันใช่มั้ย? ยุนโฮถามเสียงสั่น..รู้สึกเหมือนน้ำตามากมายไหลออกมา...ยุนโฮกอดร่างบางแน่นขึ้นอีก...
ยุนโฮ... แจจุงเหมือนพูดอะไรไม่ออก...เค้าไม่รู้ว่ายุนโฮเป็นอะไรไป
ฉันขอโทษแจจุง ฉันขอโทษ ยุนโฮพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า...ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรก่อน...ไม่รู้ว่าแจจุงกลับมาได้ยังไง...ไม่รู้อะไรทั้งนั้น....
ยุนโฮ... แจจุงรู้สึกว่าเค้าจะเรียกชื่อยุนโฮครั้งที่สามแล้ว น้ำใสๆค่อยๆหยดออกมาจากตาของเค้า...เค้าร้องไห้ทำไมกัน...ไม่เข้าใจ....
อย่าทิ้งฉันไปนะ.... ยุนโฮพึมพำก่อนกอดแจจุงแน่นอีก....อย่าทิ้งฉันไว้บนโลกใบนี้เพียงลำพังอีก....อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว....แจจุง......

ใช่..ไม่มีใครย้อนเวลากลับไปได้หรอก...
แล้วคนที่ตายไปแล้วก็ไม่มีวันฟื้นกลับมาด้วย...
แต่ว่านะ...รู้จักรึเปล่า คำที่เรียกว่า ปาฏิหารย์

[ขอพระเจ้าข้าฯ ได้โปรดคืน คิมแจจุงมาให้ผมเถิด]

Comment

Comment:

Tweet


ช๊อบ...ชอบ เพลงนี้มากเลย

ยุนโฮอย่าปล่อยให้แจจุงหายไปไหนอีกนะ
#11 by fon (202.12.73.18) At 2009-06-16 13:10,
เพลงเพราะสุดๆๆๆ

ฮือๆๆ

หาโหลดไม่ได้อ่ะ จาบ้าตายยยยยยยย T^T
#10 by Yok (222.123.153.64) At 2008-08-14 16:50,
ชอบทุกคนเลย
#9 by แนน (58.9.194.119) At 2006-09-28 12:15,
#8 by (61.19.156.66) At 2006-08-24 09:09,
แจ~~~ จะร้องไห้ แจกลับมาแล้ว~~~ อยู่กับยุนตลอดไปน้า
#7 by AniaRovana At 2006-05-29 01:23,
ทำไมยังไม่เคยฟังเพลงนี้เลยอ่า =[]="
(ไปอยู่ไหนมาอีกแล้วล่ะเนี่ยTT^TT)
ฟิคกำลังสนุกเลยค่า >w< แจกลับมาแล้ว ฮิ้วๆ ดีใจ (ว่าแต่โฮฝันอ่ะเปล่าเนี่ย) รออ่านต่อไปๆ
#6 by YoonJiHye At 2006-05-28 09:05,
fic ซึ้งมากๆค่ะ
#5 by น้องสาว ParkYooChun*Micky ~~ At 2006-05-24 20:19,
อ้ากก เพลงนี้ >[]< ชอบมากๆเลย
หาโหลดได้จากที่ไหนอ่ะค่ะ ฮือ เราเข้าบอร์ดดงบัง เขามีแจกแต่ว่าเราโหลดไม่ได้อ่ะ ฮืออ อยากได้เพลงนี้จังเลย เพระๆ
#4 by Öam At 2006-05-24 18:27,
อ๊ากๆ ชอบเพลงนี้มากมาย
เพราะเปนเพลที่แจใช้ออดิชั่น อิอิ
#3 by ❀ .:* LiangYuRong *:. ❀ At 2006-05-24 11:11,
โอ้ ม่ายยยยยยยย น้า

แจจุง
อ๊ากเพลงนี้ๆ ชอบมักมายเลยล่ะเพราะสุดๆ

แง~~จมน้ำตาตายหน้าคอมอีกแล้ว

ขอให้มันไม่ใช้ความฝันด้วยเถิ้ดดดดด
#1 by GRAPE At 2006-05-23 23:18,

BiO-EnterTainMent
View full profile