FanFiction

2006/May/09

555+ ในที่สุด i z z e i ก็แปลเพลงตาม Request หมด คราวนี้ตาเราบ้าง ลงเพลงโปรดสนองตัณหา Magic Castle เป็นคนชอบเพลงแนวประสานเสียงมากมาย ขนลุกซู่ทันทีที่ได้ฟัง แถมมิวสิกวีดิโอก็หรูหราไฮโซถูกใจ หึหึ เพราะเป็นเพลงโปรด จึงเอาภาพมาแปะ ฮ่าๆๆๆ

ปล. (อย่างแรง) ช่วยคอมเมนท์ด้วยว่าภาพขึ้นหรือไม่นะครับ เพราะว่ามีเพื่อนๆ บางคนภาพไม่ขึ้น แต่เครื่องบ้านผมขึ้นหมดเลยนะ (ทั้งสามเครื่องเลย) มันเกิดอะไรขึ้นเนี๊ย!!!

ปล.2 (แรงกว่าเดิม) แวะมาลงมิวสิกวีดิโอเพิ่มให้ พร้อมกับตั้งสมมุติฐาน ว่า "ผู้ที่ไม่สามารถเห็นภาพแคปเจอร์ 80% เป็นผู้ใช้อินเทอร์เน็ตที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล"


Photobucket - Video and Image Hosting
ขึ้นต้นด้วยปราสาทอันหรูหราไฮโซ

Photobucket - Video and Image Hosting
ลูกแก้วมหัศจรรย์

Photobucket - Video and Image Hosting
เซียน้อย โลมาผู้น่ารัก

Photobucket - Video and Image Hosting
น้องมิน น่ารัก ^^

Photobucket - Video and Image Hosting
ป๊ายุน สุดหล่อ

Photobucket - Video and Image Hosting
แบมือขอความรักจากทุกคนไงครับ

Photobucket - Video and Image Hosting
ม๊าแจสุด ... (อะไรดีหว่า)

Photobucket - Video and Image Hosting
เอาเป็นว่า ดูดีจัง ><"

Photobucket - Video and Image Hosting
กลัวแม่ยกหักคอ ลงมิคกี้ด้วย แหะๆ

Photobucket - Video and Image Hosting
มิวสิกนี้ หล่อ (สวย) ทุกคนเลย

Photobucket - Video and Image Hosting
น่ารักเจงๆ

Photobucket - Video and Image Hosting
หุหุ แคปเอานกพิราบมาอวดเฉยๆ

Photobucket - Video and Image Hosting
ภาพนี้โฟกัสปราสาท

Photobucket - Video and Image Hosting
อยากใส่สูทของน้องมินจัง (สวยมาก)

Photobucket - Video and Image Hosting
ขาวสวยได้ใจจริงๆ

Photobucket - Video and Image Hosting
โอ้ว ลูกแก้วมหัศจรรย์เริ่มเปล่งแสง

Photobucket - Video and Image Hosting
สาวน้อยจึงวาร์ปมา ณ ปราสาท

Photobucket - Video and Image Hosting
เง้อ นางเอกมิวสิก น่ารักจัง

Photobucket - Video and Image Hosting
ยุนโฮ ห้ามไขว่เขวนะ

Photobucket - Video and Image Hosting
โอ้ว ผลึกหิมะ อันเท่าฝ่ามือ

Photobucket - Video and Image Hosting
โอ๊ะๆ มิคกี้มาแล้ว

Photobucket - Video and Image Hosting
ขืนไม่มา เจ้าของบลอคอาจไม่มีลมหายใจ

Photobucket - Video and Image Hosting
น้องมินหลับตาได้อารมณ์มาก

Photobucket - Video and Image Hosting
หวั่นไหวๆ

Photobucket - Video and Image Hosting
สาวน้อย กับปราสาทแห่งมนตรา

Photobucket - Video and Image Hosting
แจจุง อ้าแขนต้อนรับทุกคน

Photobucket - Video and Image Hosting
สู่ ดวงใจ ของแจ

Photobucket - Video and Image Hosting
มากันเยอะๆ นะ

Photobucket - Video and Image Hosting
อ้าวตื่นซะแล้ว สาวน้อย

Photobucket - Video and Image Hosting
จบแล้วครับผม


마법의 성
Magic Castle

Romanization by frostedsnow
Translated by i z z e i

믿을 수 있나요 나의 꿈속에서
너는 마법에 빠진 공주란걸
언제나 너를 향한 몸짓엔
수많은 어려움뿐이지만

그러나 언제나 굳은 다짐뿐이죠
다시 너를 구하고 말거라고
두 손을 모아 기도 했죠
끝없는 용기와 지혤 달라고

마법의 성을 지나 늪을 건너
어둠의 동굴 속 멀리 그대가 보여
이제 나의 손을 잡아보아요
우리의 몸이 떠오르는 것을 느끼죠

자유롭게 저 하늘을 날아가도
놀라지 말아요
우리 앞에 펼쳐질 세상이
너무나 소중해 함께라면

마법의 성을 지나 늪을 건너
어둠의 동굴 속 멀리 그대가 보여
이제 나의 손을 잡아보아요
우리의 몸이 떠오르는 것을 느끼죠

자유롭게 저 하늘을 날아가도
놀라지 말아요
우리 앞에 펼쳐질 세상이
너무나 소중해 함께있다면

midul su itnayo naye goomsogeso
neonun mabobe bbajin gongjurangol
onjena norul hyanghan momjisen
sumanun oryo-oomboonijiman

kurona onjena gudun tajimbboonijyo
dashi norul guhago malgorago
dusonul moa gido haetjyo
ggutopnun yonggiwa jihyel tallago

mabobe songul jina nupul konno
odume donggul sok molli gudega boyo
ije naye sonul jababoayo
uriye momi ddoorunun gosul nuggijyo

jayuropge cho hanurul naragado nollaji marayo
uri ape pyolchyojil sesangi
nomuna sojoonghe hamggeramyon

mabobe songul jina nupeul gonno
odume donggul sok molli gudega boyo
ije naye sonul jababoayo
uriye momi ddoorunun gosul nuggijyo

jayuropge cho hanurul naragado nollaji marayo
uri ape pyolchyojil sesangi
nomuna sojoonghe hamggeramyon

คุณจะเชื่อไหมว่า
ในความฝันนั้น คุณคือเจ้าหญิงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยมนตรา
แม้ว่าผมพยายามกู่ก้องร้องเรียกหาคุณ แต่ทว่าคุณก็ห่างเหินเกินไปทุกขณะ

อย่างไรก็ตาม มันยังคงเป็นพันธสัญญาเสมอ
ที่ว่าผมจะปกป้องคุณทุกเมื่อ ไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น
ผมได้ประสานมือไว้และภาวนา ให้กำลังใจและความสุขุมคงอยู่ตลอดไป

ผ่านพ้นจากปราสาทแห่งมนตรา ข้ามหนองน้ำออกไป
ผมเห็นคุณอยู่ในถ้ำอันมืดมิดอันไกลแสนไกล
ให้คุณจับมือผมไว้ตอนนี้
คุณรู้สึกหรือไม่ ว่าร่างกายเราสองกำลังเปล่งประกายเจิดจ้า

แม้หากเราโบยบินขึ้นไปบนนภาอย่างอิสระ จงอย่ากลัวไปเลย
โลกที่ไร้ความยุ่งเหยิงรอเราอยู่ภายหน้า จะวิเศษที่สุด หากเราสองอยู่เคียงกัน

ผ่านพ้นจากปราสาทแห่งมนตรา ข้ามหนองน้ำออกไป
ผมเห็นคุณอยู่ในถ้ำอันมืดมิดอันไกลแสนไกล
ให้คุณจับมือผมไว้ตอนนี้
คุณรู้สึกหรือไม่ ว่าร่างกายเราสองกำลังเปล่งประกายเจิดจ้า

แม้หากเราโบยบินขึ้นไปบนนภาอย่างอิสระ จงอย่ากลัวไปเลย
โลกที่ไร้ความยุ่งเหยิงรอเราอยู่ภายหน้า จะวิเศษที่สุด หากเราสองอยู่เคียงกัน



Part 18

"ยุนโฮฝากจดหมายมาให้แจจุงอีกแล้วเหรอ?" ซองมินถามคีบอมที่คุยกับจีอุนเมื่อกี้
"อืม...แต่อาทิตย์นี้มีแค่ฉบับเดียว...เห็นบอกว่ายุ่งๆน่ะ" คีบอมบอกก่อนเก็บโปสการ์ดลงกระเป๋า...วันนี้พวกเค้าว่างเลยอาสาจะไปดูแลแจจุงแทนจีอุน
"เราไม่บอกยุนโฮว่าแจจุงอยู่ที่นี่ จะดีเหรอ?" ซองมินถาม เค้ารู้สึกว่าเค้าควรจะบอกยุนโฮทุกครั้งที่เห็นโปสการ์ดของยุนโฮ
"บางครั้ง มันก็ไม่ใช่เรื่องของเรานะ...ไม่ใช่เหรอไง?" คีบอมหันมาถามคนรัก...เค้าเองก็คิดว่าตัวเองควรบอกยุนโฮเหมือนกัน...แต่ว่า...แจจุง...ไม่รู้สิ
"อืม..." ซองมินพยักหน้าน้อยๆ ก่อนเคาะประตูเล็กน้อยก่อนเปิดเข้าไปในห้อง ห้องสีขาว ที่ดูสวยงาม กลับไม่ทำให้คนที่มาเยือนรู้สึกดีมากนัก...

"มาอีกแล้วเหรอ?" แจจุงถามคีบอมที่เดินเข้ามาในห้องของเค้า...
"ถามแบบนั้นใจร้ายจังน้า แจจุง" คีบอมบ่น ก่อนเดินไปนั่งข้างๆเตียง ซองมินเดินไปนั่งที่โซฟา
"แจจุง...ได้ยินว่าอาการไม่ค่อยดีเหรอ?" คีบอมถามเสียงเบา...มองเครื่องช่วยหายใจที่กลับเข้ามาอีกครั้ง..แต่ตอนนี้แจจุงถอดมันแขวนไว้....คีบอมแอบมองเลือดที่อยู่ในถุงเล็กๆข้างล่างเตียง...
"อืม..." แจจุงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนมองไปที่ขวดยาที่ห้อยอยู่...
"แจจุง...นายไม่อยากเจอยุนยุนหน่อยเหรอ?" คีบอมถามคำถามเดิมทุกครั้งที่เค้ามาที่นี่...จากวันแรกที่เค้ารู้ว่าแจจุงอยู่ที่นี่ก็ผ่านมาอีก2ปีแล้ว...เท่ากับแจจุงไม่ได้เจอยุนโฮมา4ปีแล้วสินะ.....ใบหน้าที่สวยงามของแจจุงไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา
"..........." แจจุงไม่ตอบอะไร แล้วส่ายหน้าน้อยๆเหมือนทุกครั้ง...ไม่อยากพูดโกหก...
"............."ร่างบางไม่ตอบอะไร
"อืม ดูทีวีมั้ย?" คีบอมถามแจจุงที่นั่งมองออกไปข้างนอก เค้ามาที่นี่กี่ครั้ง ก็จะเห็นแจจุงนั่งอยู่บนเตียงนั่น...มองออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่ามองไปที่ไหน....
"ไม่ล่ะ...ฟังไม่ค่อยเข้าใจ" แจจุงบอกยิ้มๆ คีบอมหัวเราะน้อยๆ...
"เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำก่อนนะ" คีบอมบอกก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป ซองมินที่นั่งอยู่บนโซฟาเดินมานั่งแทน
"มีโปสการ์ดจากยุนโฮมาล่ะ...ฉันอ่านให้ฟังนะ" ซองมินพูด แจจุงพยักหน้าน้อยๆ...ซองมินหยิบโปสการ์ดขึ้นมาอ่าน

"ถึง แจจุง...
ฉันเรียนจบแล้วนะ....ตอนนี้ก็มีงานทำแล้ว เป็นอาจารย์สอนศิลปะ
ส่วนยูชุนกับจุนซูก็เรียนจบแล้วล่ะ สองคนนั้นช่วยที่บ้านของจุนซูทำงานน่ะ
ชางมินก็ยังคงตั้งใจเรียนเหมือนเดิม..จะว่าไปก็ไม่มีสักครั้งที่หมอนั่นไม่ตั้งใจเรียน(หัวเราะ)
นายล่ะ? สบายดีมั้ย? พี่สาวของนายบอกว่านายสบายดีฉันก็สบายใจ...
นายไม่คิดจะกลับมาเกาหลีบ้างเหรอ? ที่นี่เปลี่ยนแปลงไปเยอะเลยล่ะ...อยากให้นายมาเห็น
รักนาย
หมีขาวยุนโฮ"

ซองมินอ่านข้อความบนกระดาษให้ร่างบางฟัง ก่อนเก็บโปสการ์ดใส่ลิ้นชักข้างเตียง...แจจุงไม่เคยจับโปสการ์ดที่ยุนโฮส่งมาให้สักครั้ง
"แจจุง....ฉันไม่รู้ว่านายกับยุนโฮมีอะไรนะ...แต่ว่า แบบนี้คนที่จะเจ็บปวดคือนายเองนะ" ซองมินพูดกับแจจุง
แจจุงหันมามองซองมิน...
"ฉันรู้ว่านายคิดว่าฉันคงไม่มีวันเข้าใจ...ใช่ฉันไม่เข้าใจจริงๆน่ะล่ะ...แต่ว่านายจะโกหกตัวเองทำไมล่ะ.." ซองมินพูดต่อโดยไม่ได้สนใจแจจุง...เค้ารู้ว่าแจจุงคิดยังไง
"อยากเจอก็บอกเค้าสิ ว่าอยากเจอ ถึงจะไปหาไม่ได้ ก็ให้เค้ามาหาก็ได้นี่ เค้ารักนายมาก เค้าต้อง..."
"พอได้แล้ว" แจจุงพูดขึ้น..เสียงดังกว่าทุกครั้ง
"แจจุง....." ซองมินมองหน้าแจจุง
"ให้เค้าลืมฉันน่ะแหละ..ดีแล้ว...ให้เค้าลืมฉันไปน่ะแหละดีแล้ว..." แจจุงบอก ก่อนมองไปทางอื่น
"นายก็รู้ว่าเค้าลืมนายไม่ได้!อย่างน้อยก็ส่งจม.ก็ได้...หรืออะไรก็ได้..ยุนโฮได้แต่รอ...นายไม่เข้าใจหรอกว่าคนที่ต้องรอมันเจ็บปวดมากแค่ไหน!" ซองมินพูด......เค้าสงสารยุนโฮ..เค้าเคยต้องรอคนรักของเค้า...รอกว่าที่คีบอมจะรู้ว่าเค้ารักคีบอม...กว่าที่คีบอมจะเปิดใจให้เค้า....การรอคอยน่ะมันเจ็บปวด
"หยุดได้แล้วซองมิน!" คีบอมบอกก่อนเดินไปใกล้ๆร่างบาง
"แจจุง...ไม่เป็นไรนะ" คีบอมถาม แจจุงส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนล้มตัวลงนอน...
"แจจุง...ขอโทษนะ เมื่อกี้" ซองมินบอกเสียงเบา...เค้าเผลอโมโหแจจุง...ทั้งๆที่แจจุงกำลังป่วย
"ไม่เป็นไร" แจจุงบอกยิ้มๆ...ก่อนหลับตาลง...เค้ารู้ซองมินคิดอะไร..รู้สึกยังไง...
"แจจุง...หลับแล้วเหรอ?" คีบอมลองสะกิดแจจุงเบาๆ...ร่างบางหายใจสม่ำเสมอ...คงหลับไปแล้วล่ะมั้ง
"ไปเถอะซองมิน" คีบอมชวนคนรักกลับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"เราจะสังเกตจากเส้นนี้..นี่แสดงให้เห็นถึงการที่เราไม่กดปลายดินสอเวลาวาด..." อาจารย์หนุ่มยังคงบอกนักเรียนที่ดูเหมือนจะตั้งใจเรียน
ก่อนสัญญาณกริ่งจบคาบจะดังขึ้น
"อย่าลืมทำงานมาล่ะ" ร่างสูงบอกเด็กนักเรียน ก่อนเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง...
"อาจารย์จุงครับ" เสียงเด็กนักเรียนคนนึงเรียกเค้า
"หืม?" ยุนโฮถาม...
"นี่น่ะครับ ถ้าเติมตรงนี้อีก..." เด็กคนนั้นยกรูปภาพที่วาดขึ้นมาให้ดู ก่อนถามความเห็น
"ไม่ต้องแล้วล่ะ...แค่นี้ล่ะ สวยแล้ว" ยุนโฮบอก
"ขอบคุณครับ..." เด็กคนนั้นโค้งขอบคุณ ก่อนเดินออกไป ยุนโฮมองตามเล็กน้อยก่อนเดินออกไปนั่งพักผ่อนที่ใต้ต้นไม้ใหญ่....
ยุนโฮมองไปรอบๆ...โรงเรียนเปลี่ยนไปมาก...ตึกก็สร้างใหม่เยอะแยะ...จนแทบไม่เหลือเค้าของโรงเรียนที่พวกเค้าเคยอยู่
ก็มีแต่ที่นี่เท่านั้นที่ไม่เปลี่ยนไป....ต้นไม้ใหญ่.....ยุนโฮหลับตาลงช้าๆ....
4ปีแล้วสินะ...สีปีที่เค้าไม่มีแจจุงอยู่ข้างๆ...สี่ปีที่เค้าใช้ชีวิตโดยมีแต่ลมหายใจไปวันๆ...
บางครั้งเหนื่อยเสียจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป...
"ฉันรอ..เผื่อนายจะกลับมา...ฉันจะบอกรักนายอีกครั้ง ที่ใต้ต้นไม้นี้..." ยุนโฮพูดเสียงเบา ก่อนหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากโรงเรียนไป....

[นายไม่เข้าใจหรอกว่าคนที่ต้องรอมันเจ็บปวดมากแค่ไหน]

คำพูดของซองมินเมื่ออาทิตย์ก่อนยังคงดังวนไปมาในหัวของเค้า
"ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ...ซองมิน ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน" แจจุงพึมพำออกมา
"อะไรจ๊ะ?" พี่สาวที่เดินเข้ามาถามเค้า
"พี่ครับ...ถ่ายรูปให้ผมได้มั้ยครับ?" แจจุงถามพี่สาวที่เอาของมาวาง...ทั้งๆที่แจจุงพึ่งได้กลับบ้านแท้ๆ...แต่แค่สองเดือนก็ต้องกลับมาอีก
"หืม?อะไรนะ?" พี่จีอุนถาม
"ผมอยากถ่ายรูป...ซักใบสองใบ..ได้มั้ยครับ?" แจจุงถาม เค้าเห็นว่าจีอุนถือกล้องมาด้วย...คงไปทำงานมาล่ะมั้ง
"ได้สิ" จีอุนพยักหน้า ก่อนเดินไปหยิบกล้องมา..
"อย่าพึ่งครับ ผมไม่อยากถ่ายบนเตียง...ไปนั่งที่โซฟาดีกว่านะครับ" แจจุงบอกก่อนพยายามลุกขึ้น...
"มาสิ.." จีอุนประคองแจจุงมานั่งที่โซฟา...แจจุงตัวเบาหวิว..
"พี่ครับ...เอาเสื้อกันหนาวสีขาวที่ชางมินให้ผม...มาให้หน่อยสิครับ" แจจุงบอกช้าๆ
"อืม.." จีอุนตอบรับ ก่อนเดินไปหาเสื้อหนาวสีขาวในตู้ ก่อนช่วยแจจุงสวมมัน
"ผมไม่อยากดูป่วยมากนัก" แจจุงพูดขณะที่พี่สาวกำลังติดกระดุมให้
"ไม่หรอกจ๊ะ...แจจุงไม่ได้ป่วยเลย...ใส่เสื้อตัวนี้ แจจุงดูอ้วนด้วย" เธอลูบผมน้องชายเบาๆ...
"เคยมีคนพูดแบบนั้นครับ...ใส่ตัวนี้แหละ...จะได้ดูอ้วนๆ" แจจุงบอกน้ำเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด...พักหลังมานี่เค้ากินอะไรแทบไม่ได้...พอกินเข้าไปก็อาเจียนออกมา....
"จ๊ะ...แจจุงดูดีมากๆเลยล่ะ" พี่สาวของแจจุงบอก.....แจจุงผอมลงอีก...มีอาการแทรกซ้อน...แจจุงดูแย่ลง....นี่เธอคิดถูกรึเปล่าที่เธอพาแจจุงมาที่นี่...ถ้าอยู่ที่เกาหลี...แจจุงอาจจะไม่อยู่แล้วก็ได้...แต่บางครั้ง...ถ้าแจจุงจะจากไปอย่างมีความสุข...อาจจะดีกว่าก็ได้...
"พี่ครับ..ขอบคุณนะครับ...ที่พาผมมาที่นี่" แจจุงจับมือของพี่สาวไว้...นัยน์ตาของเธอแดงก่ำ...แจจุงรู้ว่าพี่สาวของเค้ารู้สึกยังไงเวลาเห็นเค้าอาการแย่ลง...นี่พี่คงโทษตัวเองอยู่
"ไม่เป็นไรจ๊ะ แจจุง มาถ่ายรูปดีกว่านะ" เธอฝืนยิ้มออกมาก่อนจัดเสื้อผ้าให้แจจุง แล้วเดินไปหยิบกล้อง
"ยิ้มหน่อยแจจุง 1-2-3" ริมฝีปากบางของแจจุงคลี่ยิ้มออกมา...รอยยิ้มแบบที่ไม่ได้เห็นมานานแสนนาน...

"อ้าว วันนี้มาทำความสะอาดเหรอ?" เสียงคุณลุงเจ้าของอพาร์ทเมนท์ทักทันทีที่ร่างสูงก้าวเข้ามา
"ครับ มาวาดรูปด้วยครับ" ยุนโฮยิ้มเล็กน้อย ก่อนยกผ้าใบเข้ามาด้วย
"อ่อ ยุนโฮ มีคนฝากจดหมายมาน่ะ...พี่สาวคนนั้นน่ะล่ะ" คุณลุงเรียก ก่อนค้นในกล่อง แล้วส่งให้ร่างสูง
"ขอบคุณครับ" ยุนโฮรับไว้ ก่อนยกผ้าใบเดินขึ้นบันไดไป....ยุนโฮกลับมาที่นี่บ่อยๆ แต่ไม่เคยสักครั้งที่เค้าจะนอนค้าง เค้ามักจะมาวาดรูป หรือไม่ก็มาทำความสะอาดเท่านั้น

ยุนโฮยืนอยู่หน้าประตูห้องนึง ก่อนไขกุญแจเข้าไปอย่างเคยชิน...
ภาพห้องสีขาวปรากฎแก่สายตา...ห้องของแจจุง...เค้าตัดสินใจย้ายออกจากอพาร์ทเมนท์ที่เคยอยู่ แล้วเช่าห้องของแจจุงต่อ หลังจากที่แจจุงไปอเมริกา...ถึงเค้าจะไม่ได้มานอนที่นี่เลย...แต่เค้าอยากจะเก็บห้องนี้ไว้...เผื่อแจจุงจะกลับมา...
"กลับมาแล้ว แจจุง" ยุนโฮพูดขึ้น ก่อนมองรูปร่างบางที่อยู่บนผ้าใบยิ้มๆ...ในห้องนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย...ยกเว้นตุ๊กตาหมีขาว
...แจจุงเอามันไปด้วย...เค้าพยายามทำให้ทุกอย่างเหมือนเดิม เหมือนตอนที่แจจุงอยู่
จะมีแต่รูปภาพของแจจุงเท่านั้นทื่เยอะขึ้น วันนี้ก็คงเพิ่มขึ้นอีกใบแน่ๆ...ยุนโฮยิ้ม ก่อนวางผ้าใบที่เตรียมไว้ ก่อนหยิบจดหมายมาดู
ยุนโฮมองชื่อที่เขียนอยู่ตรงที่อยู่ผู้ส่ง ไม่มีอะไรเขียนอยู่ ยุนโฮฉีกซองจดหมายออกมา มีกระดาษแผ่นนึงกับรูปอีกหนึ่งใบอยู่ในนั้น....
ยุนโฮค่อยๆอ่านข้อความในกระดาษช้าๆ...ลายมือของใครบางคนที่คิดถึง....

"สวัสดีหมีขาวยุนโฮ...
ฉันสบายดี...ไม่ต้องห่วง
ฉันมีความสุขมากที่นี่...ฉันขอนายมีความสุขเหมือนกัน

แจจุง"

"แจจุง?" ยุนโฮพึมพำชื่อเจ้าของจดหมายเบาๆ....
ข้อความสั้นๆที่มีแต่ถ้อยคำที่แสนไพเราะ..แต่ทำไมมันถึงได้ทำให้เค้าเจ็บปวดแบบนี้นะ...
ยุนโฮกระพริบตาถี่ๆ ก่อนหยิบรูปในซองขึ้นมาดู...เป็นรูปของแจจุงใส่เสื้อกันหนาวสีขาว นั่งอยู่บนโซฟา
รอยยิ้มที่ดูเศร้าหมองนั้น....
"แจจุง...นายผอมลงเยอะนะ..." ยุนโฮพูดกับรูปใบนั้น...เค้ามักจะบอกแจจุงว่าเวลาที่แจจุงใส่เสื้อสีขาวตัวนั้นแล้วดูอ้วน...แต่ตอนนี้แจจุงดูผอมลงเสียจนเสื้อกันหนาวที่ชางมินให้ดูหลวมจนน่าโมโห......ยุนโฮมองรูปนั้น...สร้อยที่เค้าให้ แจจุงยังคงใส่มันอยู่
"นายน่าจะโยนมันทิ้งไปซะ..." ยุนโฮพึมพำ....ถ้าทิ้งไปซะ...ฉันจะได้ลืมนายซะ
"ฮะ ฮะ...ลืมเหรอ?" ยุนโฮทวนคำก่อนหัวเราะออกมา
"นายก็น่าจะรู้ว่า ฉันไม่มีทางลืมนายได้..." ยุนโฮยิ้มออกมา พร้อมกับที่น้ำใสๆหยดลงมาจากดวงตาคู่นั้น..

ฉันไม่เคยลืมนาย...สักวัน หรือแม้แต่สักวินาที
น้ำเสียง...คำพูด...รอยยิ้มของนายยังอยู่กับฉันเสมอ...
สิ่งเดียวที่ฉันลืมตั้งแต่นายไปจากที่นี่ คือสิ่งที่นายขอให้ฉันมีมัน
สิ่งที่เรียกว่า "ความสุข"
"คนเราจะเจ็บปวดที่สุด เมื่อรู้ว่ากำลังรอคอยสิ่งที่ไม่มีวันกลับมา"

"แจจุง! แจจุง! ทำใจดีๆไว้นะ แจจุง" หญิงสาวผมยาวเรียกน้องชายของเธอ ก่อนเอื้อมมือไปกดกริ่งเรียกหมอมา
"แจจุง..." คีบอมที่ยืนอยู่ข้างๆ จับมือร่างบางไว้ ... ภาพตรงหน้าทำให้เค้าตกใจมาก..เมื่อกี้จู่ๆ แจจุงก็กระสับกระส่าย..เหงื่อออกมาก..คีบอมได้แต่มองร่างบางที่ดิ้นเร่าๆอยู่บนเตียง...ราวกับมีมีดที่มองไม่เห็นกำลังจ้วงแทงร่างบางอยู่ เสียงร้องของแจจุงทำให้ทุกคนในห้องหวาดกลัว...น้ำตามากมายหลั่งรินมาจากดวงตาคู่สวยนั้น...ความเจ็บปวดที่เหลือคณากำลังจู่โจมร่างบาง....
"เร็วครับหมอ" ซองมินที่ยืนรอที่หน้าประตูรีบเรียกหมอเข้ามา
หมอหลายคนเข้ามาล้อมเตียงไว้
"จับแขนเค้าไว้" หมอคนนึงบอกพยาบาล พยาบาลสาวผมทองหลายคนช่วยกันจับแขนแจจุงไว้ ก่อนที่หมอคนนึงจะฉีดยาไปที่แขนของแจจุง...
"ช่วยด้วยยย..." แจจุงยังคงกรีดร้องถ้อยคำที่เหมือนจะไม่มีความหมายมากนัก...ใครก็ได้ช่วยด้วย...ไม่เอาแล้ว...ฉันไม่อยากเจ็บอีกแล้ว....ไม่นานนักแจจุงก็สงบลง........พวกคุณหมอตรวจดูอาการสักพัก ก่อนจะพากันเดินออกไป....
"แจจุง..." พี่สาวของแจจุงเดินไปใกล้ๆเตียง ลูบใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของน้องชายเบาๆ...
"............" แจจุงไม่ตอบอะไร ร่างบางนอนหอบหายใจบนเตียงสีขาวนั้น...น้ำตามากมายยังคงไหลออกมา...
"แจจุง..รู้สึกตัวมั้ย?" จีอุนถามน้องชายของเธอ...ที่ตอนนี้ดูเหมือนดวงตาสีดำขลับนั้นไม่ได้มองมาที่เธอ....
"ยุนโฮ....." แจจุงพึมพำชื่อของใครคนนึงที่อยู่อีกอีกฝั่งโลก....ก่อนที่ดวงตาคู่นั่นจะปิดลง..พร้อมกับสติที่ค่อยๆ เลือนลางไปเพราะฤทธิ์ยา...

ยุนโฮ....แย่แล้วล่ะ...
ฉันไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว...
ไม่รู้ว่าต้องทนอีกนานแค่ไหน...ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานเท่าไร...
ถ้าเป็นนาย...คงไม่ว่าใช่มั้ย ถ้าฉันจะร้องไห้...
ยุนโฮ...ฉัน...เหนื่อยเหลือเกิน...


edit @ 2006/05/09 12:24:51


BiO-EnterTainMent
View full profile